پشت پنجره باران می بارد. پرده های خانه ام را می کشم. چراغ ها را خاموش می کنم و توی تخت دراز می کشم. کسی منتظرم نیست و زندگی ام شبیه هیچ کسی نیست...آیا انسان شادی هستم؟ آیا انسان غمگینی هستم؟ آیا انسان فوق العاده ای هستم؟ در معمولی ترین حالت خود هستم...در فوق العاده ترین حالت خود هستم ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر