دارم به این فکر می کنم که ممکن است من آدم درون گرایی نباشم. من عاشق معاشرت و حرف زدن با آدم هام. از کی و کجا من توی لاک خودم فرو رفتم؟
از صبح حالم خوش نبود و تمرکز نداشتم، تا ظهر تقریبا هیچ کاری نکردم و جدی جدی به استعفا دادن فکر می کردم و حتی نشستم بودجه نوشتم که تا چند وقت می توانم کار نکنم. یکدفعه نوتیف امد که جلسه ات ده دقیقه دیگر شروع می شود. سریع دویدم بالا تا بروم پشت میزم و دوربینم را روشن کنم. رییس همان وقت مسیج داد که بدون من شروع کن من می آیم. دان و جیمز پشت خط بودند و من با همان موهای چرب و پولیور گشاد مشکی بدون ذره ای آرایش نشستم پشت دوربین.
جلسه که تمام شد کمی کار کردم و بعد روی همان پوولیور گشاد، پافر آبی م را پوشیدم و رفتم پیاده روی.
جلسه و پیاده روی حالم را خوب کرد و تا عصر کار کردم. حتی یک ساعت بیشتر و حمام رفتم و موهایم را برای جلسه فردا با پریزیدنت سشوار کشیدم. یک فیلم جدی دیدم و کمی حتی نوشتم (برای اولین بار در یکی دوسال اخیر طرح یک داستان تازه به ذهنم رسید)
می دانم حال این روزهایم خوش نیست اما می دانم که با وجود ناخوشی چقدر تلاش می کنم که درست عمل کنم و به خاطر این چقدر به خودم افتخار میکنم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر