جهان بیرون بازتابی از جهان درون ماست، رنج که می بریم هیچ ارتباطی به آنچه بیرون از ما اتفاق می افتد ندارد. هیچ کس و هیچ زلزله ای بیرون از ما توان ویران و زیر و رو کردن ما را ندارد. اما حاکم دنیای درون خود شدن، احساسات خود را به افسار کشیدن و عقل خود را به کار بستن، دشوارتر از آن است که به نظر می رسد و این سال های اخیر برای من غیرممکن می نماید. آن عمق غم و درماندگی و ناامیدی که هر بار فکر میکنم یک بند انگشت کمتر شده است با کمترین نیش تری مثل چاهی خود را باز می کند و من را می بلعد...به قول فروغ: ما پیش تر نرفتیم، فرو رفتیم! همین!

 پ ن: پشت سر چاه و پیش روی کوه، توانی هم نمانده شاید ...