میدونی بهترین رویدادهای زندگی ما حاصل اتفاق اند، شاید هم هم انتخاب های کوچیک و بزرگی که ما کردیم، اون اتفاق رو رقم زدند اما عقل ما اون نتیجه رو بعد انتخاب، انتظار نداشت.
یک گروهی هستیم که من خیلی شانسی توشون بر خوردم و واقعیت اینه که دو سه سالی در برابر رفتن و جزو این گروه بودن مقاومت می کردم و گاهی هنوز هم، چرا که آدم هاش واقعا ربطی به من ندارند و یا شاید من فکر میکنم ربطی به من ندارند...
زن هایی که من فکر می کنم زندگی رو سخت نمی گیرند و گاهی یک حقیقت ساده مردمک چشم هایشان را اندازه یک تیله بزرگ گشاد می کند، حسرت هایشان که من حتی نمی بینم، آرزوهای دست نیافتنی من برای شان عجیب و خنده دار است لابد، اما وقتی در جمع شان م، همه چیز را برای ساعتی فراموش میکنم و وانمود می کنم یکی از آن ها هستم.
مصداق این شعر فروغ اند این ها:
که از ورای پوست، سر انگشت‌های نازکتان
مسیر جنبش کیف آور جنینی را
دنبال می‌کند
و در شکاف گریبانتان همیشه هوا
...به بوی شیر تازه میآمیزد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر