وسط روز بین همه دویدن های بین کارها، یادم باشد به خودم بگویم: نفس بکش! نفس عمیق بکش...
کتاب های امسال م را خیلی دوست داشتم، انگار دارم یاد میگیرم چی بخوانم. یک وقتی همه این ها حسرت بود. حسرت خواندن یک کتاب انگلیسی از اول تا به آخر بدون لغت نامه. حسرت بعدی نوشتن است.
نوشته برای جلو رفتن در تاریکی، فقط باید به ایمان ت تکیه کنی و جلو بروی. این ایمان کور نیست. ایمان به آزمون و خطاست. در تاریکی جلو بروی و گاهی مجبور شوی مسیری را برگردی تا مسیر درست را پیدا کنی و ایمان داشته باشی که می رسی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر