آدم دلبسته چیزهای کوچیک میشه، طوری که یک آدمی میخنده. طوری که دست هات رو موقع رد شدن از خیابون میگیره، طوری که عینک نزدیک بین با قاب ضخیمش رو به چشم می زنه تا منو رو بخونه و برای تو غذا سفارش بده ... آدم دلبسته عادت های کوچیک میشه ...
پ ن: دو تا کتاب دارم، یکی بیشتر از ۵۰ درصدش نوشته شده و یکی پلات ش دراومده. عاشق دوتاشون هستم، طوری که هیچ وقت عاشق نوشته هام نبودم و فکر میکردم به اندازه کافی خوب نستند و اگر کسی تعریف میکنه از سر دوستی یا تعارفه.
دو تا کتاب روی دست دارم که ماه هاست روشون کار نکردم چون مشغول شغل م هستم که خیلی هم دوستش ندارم و وقت کافی ندارم برای نوشتن ... امروز یادشون افتادم ... گریه م گرفت ... همین!
پ ن ۲: این نوشته و پی نوشت ها ربطی به هم ندارند.
پ ن ۳: نمی دونم گریه ها از پی ام اس بود یا فکر کردن به زندگی یا هر دو. یا سوشی ها و خاطره شون!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر