امروز داشتم نوشته های قدیمی را برای چیزی زیر و رو می کردم و فکر کردم کسی اگر اینها را بخواند چه قضاوتی می کند و دیدم چقدر تصویر مهاجرت و مرگ پر رنگ ست. 

اگر ده سال پیش درباره مرگ فکر می کردم مثل آدمی بودم که برف را ندیده است. کسی که شاید در فیلم ها و عکس ها برف را دیده باشد، اما از نزدیک نه. ذهنیت و فهم این آدم از برف بسیار غیر واقعی و دور است از آدمی که در یک کوهستان برفی زندگی کرده است. اولی یک تصویر مخملی زیبا از برف دارد. دومی سکوت مطلق روز برفی، سرمای زیبا و کشنده برف را می شناسد که اولی حتی تصورش را هم نمی تواند داشته باشد. 

حس می کنم از یک جایی به بعد، دیر یا زود مرگ با آن تصویر واقعیش همدم ما می شود. کنار سفره ات می نشیند. با تو به بامزه ترین جوک های عالم می خندد. با تو مست می کند و می رقصد و حتی با تو به خواب می رود و به تو یاد می دهد زندگی اگر چه زیباست اما هیچ به باشکوهی و هیبات مرگ نیست.