پاهایم را تکیه دادم به میز کوتاه بالکن تا راحت تر لم بدهم. دستم رفت روی زانوهایم، به دستم نگاه کردم. انگار دست مامان را نگاه می کنم.
من هیچ شبیه مامان نیستم، هیچ کدام از ما دخترها شبیه مامان نیستیم (به بابا رفته ایم) آنقدر که ملت فکر میکردند دخترش نیستم. اما دست هام این روزها خیلی شبیه دست های مامان ست... همین!
مامان گفت پیر شدی، عروسی کن!
گفتم چرا مامان؟
گفت عروسی کن اولاد دار شوی.
گفتم مامان تو نه اولاد داری، بدردت خوردیم؟ خوشحال ت کردیم؟ فکر نمی کنم.
خندید و گفت: چرا که نه! خوب که هستید.
و غمی توی چشم هایش دوید.
ظالمانه بود حرفم، الان می فهمم که ظالمانه بود. اما مامان ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر