۲۳.۹.۸۹

با یک گل، بهار می شود.. نمی شود...

هر روز مثل روز قبل است. اما سرک ها پخته می شوند .
ساختمان های نو ساخته می شود.
ادم ها همان آدم ها هستند. به هم رحم نمی کنیم و از روی نعش هم می گذریم.
گروه موسیقی "مورچه ها" را کشف می کنم و لبخند می زنم . به اعتراضشان، به هنرشان که بین همه گرد وخاک ها سرش را نیمه جان بلند نکرده خفه شده اند و نفس هاشان بند امده است و مثل همه ماها گریخته اند.
از البومشان لذت می برم و منتظر می مانم تا کارهای دیگری از آنها بشنوم. اگر گل دیگری باشد در غربت!!!

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر