این بچه* بالاخره یاد گرفت بدون خجالت و ناراحتی که برای من جور کرده بود ،برود ولیوان اش را که ته مانده نسکافه دیروز رویش مانده ،بشوید وبرای خودش نسکافه درست کند وبیاید سر جایش بنشیند وکارش را بکند.
بله،همه بچه ها بزرگ می شوند ویک موقعی به خودشان می آیند که بالقوه به یک اسماعیل خان** تبدیل شده اند ودارند روی اعصاب خلق ا... قدم می زنند .
فکر کنم هیچ کسی نبوده که به انها بفهماند که یک لیوان شستن وبرای خودشان چای درست کردن چیزی از مردانگی شان کم نمی کند وتازه لذتی دارد که توی هیچ چای تازه دمی که دیگری برایش ریخته نیست.
شاید هم آن دیگری ( مادر ، خواهر، همسر ، دوست) فکر می کرده است که راز آفرینش او همین چای ریختن برای بچه قصه ما باشد!


*پسر
**وزیر آب وبرق افغانستان


پ ن: این روزها همه اش فکرم دارد می رود به این سمت که هر چه مشکل در این مملکت است یک طوری زیر سر این" دیگری ها"ست. این ماها هستیم که دخترها ، خواهر ها، مادرها،همسرها و دوستان خوبی نبوده ایم !!!
دسته کم اگر همه مشکل ما نباشیم . پنجاه درصدش که هستیم. نیستیم؟؟؟