۲۴.۸.۰۵

شب های ناتمام

 روزها کوتاه می شوند. تاریکی کش می آید و خودش را روی ما پهن می کند. 

فصل رفتن روی بالکن و سیگار کشیدن تمام شد. بقیه سال سرد است و باید شال و کلاه کنی و بروی روی بالکن تا بتوانی چند دقیقه دوام بیاوری. من آنقدر سیگار کشیدن را دوست ندارم که با لباس راحتی سرما را تاب بیاورم یا شال و کلاه کنم. پس فصل سیگار کشیدن تمام می شود تا بهار. 

فکر کنم کم کم می فهمم چرا توی فیلم ها نویسنده ها می روند جایی دور از شهر و توی کلبه ای جنگلی، کوهستانی یا ساحلی می نویسند. چند هفته پیش که وسط نوشتن آن فصل بودم که بعد از چند ساعت سر و کله زدن و نوشتن، حس می کردم که قبل از پرت کردن لپ تاپ به دیوار باید وقفه بگیرم. می رفتم پیاده روی اطراف دریاچه و همه چیز توی مغزم برمیگشت سر جای خودش. یکی از همان روزها به جای پیاده روی رفتم مال! فکر کنم آخر هفته بود. توی شلوغی مال دیدم که مغزم آشفته تر شده. سر و صدای زیادی، آدم های زیادی و حرکت های زیادی... نمی دانم چطور توضیح بدهم، انگار حس های پنجگانه ام زیادی ازشان استفاده شده بود و نمی خواست آن سرو صدا ، تصویر و حرکت های زیادی را. قبلا چنان حسی را تحربه نکرده بودم و فکر کردم الان تنها جایی که می توانم باشم توی سکوت طبیعت است. تنها می توانم به درخت ها، به آب ، به زمین، به برگ ها نگاه کنم و ساختمان و ویترین و آدم ها و حرکت و صدای شان خارج از ظرفیت آن لحظه من است. بعد فکر کردم اوه، تنها نیستم. همه این آدمهایی که می رفتند و توی طبیعت کارهایشان را انجام می دادند قبل من این را تجربه کرده بودند. 


هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر