یکه!

 یک جایی از زندگی می ایستی و به پشت سرت نگاه می کنی. به راهی که آمدی. چند راهی های زندگی که انتخاب کردی. وقتی کسی را انتخاب کردی و او انتخاب ت نکرد. وقتی کسی را انتخاب کردی که انتخابش بودی، اما بارش روی دوش تو بود. وقتی که انتخاب کردی زندگی و آدم هایی که می شناختی را پشت سر بگذاری و پا در ناشناخته ها بگذاری. وقتی که کار و زندگیت را رها کردی تا دنبال علاقه ات بروی. وقتی راه دیگری را انتخاب کردی. وقتی علاقه ات را گذاشتی کنار تا امنیت مالی داشته باشی. وقتی تلاش کردی که بروی و جاهای دیگر را تجربه کنی و اصلا حواست نبود چقدر بالا و دور پریده ای. چقدر دور ... به خودت نزدیک شدی؟! فهمیدی چقدر دور شده بودی از خودت.

وقتی فهمیدی همه آن انتخاب های مطمئن را باید کنار بگذاری و بروی... وقتی کوره راه ها را برای فرار زیر و رو کردی... وقتی که فرار را به هر قیمتی انتخاب نکردی... وقتی پنج سال طول کشید تا به نقطه صفر برسی... نقطه صفر... 

به گذشته نگاه می کنم و می بینم اگر بازگردم همه آن راه ها را دوباره می روم... مطمئن تر... مهربان تر با خودم... آرام تر... خوشحال تر... شجاع تر... همه آن راه ها را می روم اما این بار بدون ترس... بدون وحشت... چرا که تمام ترس من از تنها ماندن بود و من همیشه تنها بودم... یکه همه این راه ها را آمدم... یکه!

کابل ۲۰۰۸

کتاب را می بندم و همزمان کابل را بیاد می آورم، همانطوری که جیم تعریف میکند، گرمای خاک آلود کابل می خورد توی صورتم و دلم برایش تنگ می شود. فکر میکنم زندگی جیم را به من بدهکار است، حداقل یک گفتگوی طولانی توی یک بار تاریک توی دی سی و چند گیلاس آب جو. بنشینیم و از آن سال های کابل حرف بزنیم. 

قبلا فکر میکردم فقط منم که کابل را یک جور دیگر میدیدم اما او هم، انگار وقتی چیزی از کابل تعریف می کند از چشم های من می بیند. گرد و خاک و شلوغی کابل را ... آدم ها و تاکسی ها... چیزی که زیر پوست آن شهر می لولید و حتی آدم ها انکارش می کردند... طمع... حسادت... زیاده خواهی... رویا

یک جایی از کتاب می گوید: من عاشق شدم، عاشق یک سرزمین ... یک اجتماع... قرار نبود اما عاشق شدم و ... 

فکر میکنم چقدر آدم ها را در حال دویدن از دست داده ام؟! هنوز می دوم و از آدم ها دور می شوم... هنوز می دوم و آدم ها را گم می کنم و همزمان دلخون از این که آدم هایم نیستند ... هنوز می شود تغییر کنم؟ هنوز می شود آدم ها را یاد بگیرم، مدارا کردن با خودم و با‌ آدم های دیگر را؟ یا خیلی دیر شده ... 

اسب عصاری

 چطور می تواند خدایی باشد؟ 

چطور می تواند خدایی نباشد؟ 

ساعت پنج عصر ساعت موبایلم زنگ می زند، مستقيم از پشت میز می خزم توی تخت... ماراتن هفت صبح تا پنج عصر را دویده ام. جسمم پژمرده اما روح م خسته است. معمولا چیزی را تند تند می خورم. گاهی سیگاری میکشم یا با لیوان شراب میروم توی بالکن... یک طوری خستگی مزمن مغزم را گرفته، وقت هایی که خودم را مجبور میکنم بروم بیرون، دوستی را ببینم، خریدی بروم، رستوران و حتی کتاب بخوانم و توی کافه ای بنشینم ( که برای همه این کارها هم وقت دارم و هم توانایی و ... ) اما یک چیزی من را نگه می دارد. 

ساعت هفت عصر می شود و برای خیلی کارها دیر است و برای خیلی کارهای دیگر زود ... 

ساعت هشت ....

ساعت ده .... از خودم می پرسم خدایی هست؟ می تواند باشد و می تواند نباشد و فکر می کنم هر چه به جلو می رویم اهمیت این سوال کم تر و کم تر می شود... اهمیت زندگی در ثانیه ها، دقیقه ها و ساعت هاست... به تاب آوردن هفته ها ... به دوام آوردن سال ها ... وقت هایی که خواب سنگینی میکند به خودم میگویم: زیاده خواه نباش... همین حالا ها چند برابر چیزی که باید زندگی کردی... خوشحال بودی... آرامش داشتی ... بخواب ... بخواب

و فردا دوباره شش صبح بیدار می شوی و روزهای مانده به آخر هفته را می شماری و خودت را از تخت میکشی بیرون و به گاری زندگی می بندی و شروع می کنی به دویدن. هر وقت که می خواهی از دویدن بیایستی، به آدم های ساکن اطرافت نگاه می کنی و می گویی:

 دوست دارد یار این آشفتگی 

کوشش بیهوده به از خفتگی

You were my home ...

 تحمل م برای دراما صفره، اول فکر می کردم تحمل م کمه اما واقعا صفره.

نمونه ش همین آقایی که منو دیت دعوت کرد، چرا نرفتم؟ چون مسیج ش رو دیر جواب داد. 

امروز حرف دوست مشترک مان بود که چقدر طول کشید آن رابطه سمی را دور بیاندازد. که چقدر صبرش زیاد بود. 

گفتم من اگر بودم ...

سارا گفت: طرف ۵ دقیقه دیر میکرد، دورش میانداختی ... 

یک طورهایی راست می گفت، اما همین دیر جواب دادن و دیر آمدن آدم ها، نشانه ست. همین که هیچ توضیحی غیر کم شمردن تو نیست که توجیه شان کند. 

گفتم سارا، باور کن کسی که می خواهدت، نمی گذارد شک کنی. نمی گذارد دلت به هول و ولا بیافتد... نمی گذارد آب توی دلت تکان بخورد... گفتم هر جا که از خودت پرسیدی: دوستم دارد؟ جواب منفی ست... در را باز بگذار که راحت برود. 

وقتی سخت برای چیزی تلاش میکنی، یک جای کار می لنگد، رابطه نباید به خودی خود سخت باشد، باید مثل نسیم بیاید و نوازش ت کند و این دو طرفه است. 

پ ن : یک کتابی میخونم که خلاصه ش خطاب به منه: اشتباه می زنی جانم! :(

Unfinished dreams ...

 گاهی فکر میکنم شاید هیچ وقت دیگه قلبم برای آدم جدیدی نلرزه و این وحشت زده ام می کنه. از طرف دیگه فکر میکنم خیلی خودخواهیه که بیشتر بخوام. من خیلی زندگی کردم -میکنم- و زیاده خواهیه که بیشتر بخوام... 

آدم های معتاد به کاری مثل ما باعث رشک بقیه می شن، این که ساعت ها، ماه ها و سال ها می تونیم سخت و توانفرسا کار کنیم و در سکوت ازش لذت ببریم. چیزهایی که آدم هایی دیگه خوابش رو می بینند. عددها فقط نتیجه رو نگه میدارند، مهم لحظه هاییه که سپری میشن ... میفهمی؟!

پ ن: دلم هر لحظه برای نوشتن تنگ می شود، چرا نمی نویسم؟ از قضاوت شدن می ترسم؟ شاید... شاید هم نه...

لابد چیزی برای نوشتن نیست، لابد به اندازه کافی تجربه نمی کنم... شاید... 

بودن بهتر از نبودن، خاصه در بهار!

اکس

امروز بین کار داشتم چیزی میخوندم که یاد یک چیزی افتادم. وقتی که با دانشمند دوست بودم وقت هایی بود که انقدر خوشحال بودم و قلبم پر بود که فکر میکردم میتونم بمیرم و حسرتی نداشته باشم. 

بدترین دعواهای زندگیم هم با خودش بود. 

نمیفهمم آدم هایی که یکروز عاشق و معشوق بودند و به هر دلیلی راهشان جدا شد و پشت سر هم بدگویی میکنند، چطور میشود؟! 

آدم ها ...

 به عکس ش نگاه کردم که کتاب جدیدش رو دست گرفته و ژست گرفته و خوب هم افتاده، فکر کردم کی اینقدر خوشتیپ شد؟ به فکرم رسیده بود جلسه معرفی کتابش دی سی که آمد، می توانم بروم اما نرفتم. 

به برخورد هایمان در سيزده سال گذشته فکر کردم، به وقتی که ازم پرسید فلان افغان، فلان حرف رو گفته و منظورش شوخی بوده یا توهین. که گفتم حرف بدی زده. دو هفته بعد آمد آفیسم و داشت فارسی حرف میزد اگر چه شکسته. 

اتفاقی بامیان دیدم و یادم نمی آید راجع به چیز خاصی حرف زده باشیم. بعدتر من را دعوت کرد امریکا (الان می پرسم چرا؟؟؟؟) برای یک کنفرانس که ویزا نرسید و سفر کنسل شد و سال بعدش برای یک سفر دیگر آمدم. 

وقتی برگشتم امریکا دوست مشترکی ناشناس وقت کار زنگ زد و خواست شوخی کند من بد حرف زدم و او گفت فلانی هم اینجاست. دیر شده بود برای ترمیم. لابد دلخور از جواب سرد من. 

من به سيزده سال گذشته فکر می کنم و تعداد دفعات ی که می شود با دست شمرد که همکلام شده ایم و همیشه برایم یک آدم معمولی بود، بدون هیچ خاصیت فوق العاده یا عجیبی...

از وقتی مصاحبه چند سال پیش ش درباره افغانستان را شنیدم هی توی فکرم می آید... فکر میکنم حداقل من یک جایی می بایست با این آدم می نشستم چای می خوردیم یا آبجو و درباره کابل حرف می زدیم. کابلی که من می شناختم با چیزی که او می شناخت، زمین تا آسمان فرق داشت ...