قانون احوال شخصیه زن شیعه ٣
سه سال پیش بود که دوست نازنینی که خانم هم بود، برای تحصیل به خارج از کشور رفت.
همان وقت ها یکی از کسانی که پستی در دولت داشت و روحانی( تحصیل کرده در حوزه) بود به این دوستم گفتته بود داریم کاری می کنیم که این آزادی بی حد!!! را از شما بگیرد. همان وقت ها به بعضی از دوستانم گفتم حتما چیزی در جریان است. بعد همه مان به این دلخوش کردیم که جامعه جهانی اجازه نخواهد داد!
جامعه جهانی هم سکوت خواهد کرد. همانطور که در مورد خیلی از بیعدالتی هایی بزرگ تر از این سکوت کرده است!
در آن وقت پدر یا همسر دوست من نمی توانستند از خروج او از کشور جلوگیری کنند،اما امروز به لطف آقای کرزی و روحانیون همیشه در صحنه هم پدرها -که از نظر فکری فاصله ای به اندازه سیاه چاله های فضایی با فرزندانشان پیدا کرده اند- و هم همسران دارای قدرتی می شوند که می توانند از تحصیل، کار و فعالیت اجتماعی زن ها - در سایه قانون- جلوگیری کنند.
تازه شما مالک بدنتان هم نیستید یعنی اگر همسرتان شما را مورد بی حرمتی - جسمی و روانی - قرار داد، می تواند هر وقت که میلش بود ،علیرغم میل شما، با شما را بطه جنسی داشته باشد. من اسمش را می گذارم تجاوز!
خوب چون مفاد این قانون به همت خانم های شیعه حاضر در پارلمان و دیگر زن ها- که ننگ بر آنها که سکوت کرده اند وفکر می کنند در امان خواهند بود از این ظلم آشکار- هنوز منتشر نشده است ،باید ببینیم دیگر چه برای ما پخته اند !
جالب ترین قسمت این قضیه هم این است که بیشترین اعتراض به این قوانین را هم مردها انجام داده اند. کجایید ای زن های بلاگر، نویسنده، حقوق دان، فعال سیاسی واجتماعی؟؟؟

خانم شکریه بارکزی:
فکر نکن که زنان هم مذهب تو از این قوانین رسته اند، به سراغ تو هم خواهند آمد!

این جاها را بخوانید:
بگذارید عدالت پیروز شود!
پیکر زن همچون میدان نبرد!
گزارش گاردین

صحبت هایش مثل پتک خورد توی سرم، مثل مشت هایی که آن روزها خوردم، به خاطر زن بودنم!
این بار حرف های این نازنین مثل سیلی هایی ست که به صورت من" انسان" می خورد. نه شرمنده ام از زن بودم و نه نالان!
گفت: متجاوز و مورد تجاوز قرار گرفته به یک اندازه مقصرند. گفت کسی که مورد تجاوز قرار می گیرد به اندازه متجاوز ، خواهان آن است!
فکر می کنم یک ساعتی موضوع بحثمان شد وآخر سر هم گفت: هر اتفاقی -چه خوب ،چه بد- که در هر جایی رخ می دهد.ما هم در آن نقش داریم!
مدت ها به آن حرف فکر کردم. راست می گوید. در هر رویدادی بگردیم و جای پای خودمان را در آن پیدا کنیم.
تک تک ما برای تصویب این قانون رای مثبت دادیم!
تویی که از مفاد آن خبر داشتی و دم بر نیاوردی!
تویی که به خواهرت ظلم کردی!
تویی که همسرت را کتک زدی!
تویی که جلوی تحصیل دخترت را گرفتی!
تویی که زن را یک انسان نمی بینی!
تویی که فکر می کنی زن را باید انداخت توی گونی به نام چادر!
تویی که فکر می کنی چون زنی حق داری همیشه درمانده و ذلیل باشی!
تویی که فکر می کنی زن یعنی :رخت شور،نظافت چی و آشپز!
تویی که فکر می کنی کار کردن زن مساوی ست با فساد!

من برای تصویب این قانون چه قدمی برداشته ام؟؟؟

آنوقتی که داشتند آن قانون را می بردند پارلمان و همه تان خبر داشتید خفقان گرفته بودید. تا بی بی سی و ... اعتراض کردند که این قانون به ضرر زن های شیعه افغانستان هست همه تان غیرتی شدید و فریادتان در آمد.
می شود لطفا همه تان خفه شوید و از این ایمیلها نفرستید که ای وای همه مان بدبخت شدیم وبیایید اعتراض کنیم آن هم از طریق یک سازمان خارجی!!!؟
حتما سازمان ملل وحقوق بشر و هزار موسسه بین المللی باید اعتراض کنند تا شما از خواب بیدار شوید، بعد صورت آدم هایی را به خودتان بگیرید که یعنی واقعا برایتان مهم است !
هزار سال است که صد بار بدتر از این قانون دارد در تمام خانه های افغانستان بر سر زن ها اجرا می شود، بر سر مادرها، خواهرها وزن های خودتان! چقدر اعتراض کردید؟ چقدر تغییر دادید؟ چقدر به آن فکر کردید؟ چقدر در مورد آن گفتگو کردید و چقدر عملا در برابرش ایستاده اید!
حالا می خواهید جریانی را که صدها سال است ادامه دارد متوقف کنید؟
مشکل ما زن های افغانستان( همه،چه شیعه و چه سنی) شیخ ... و امسال آنها نیستند،مشکل خود ما زن ها هستیم. هزار قانون هم اگر به نفع یا ضرر ما وضع شود اگر خود ما نخواهیم هیچ کس نه می تواند آن را تغییر دهد و نه آن را بر سرمان اجرا کند!

خواهش می کنم از این تبریک های فله ای که برای هم می فرستید وسند تو آل می کنید دست بردارید.
یا یک آدم ارزش تبریک سال نو را برای شما دارد که چند دقیقه ای صرف ایمیل تبریک سال نو برای او را بکنید ویا اینکه آنقدر از شما دور است که اگر تبریک نفرستید به جایی بر نخورد.
نمی دانید چه احساس بدی دارد که یک آدم بعد از مدت ها یادتان را بکند وبعد ببینید خدا!! نفر دیگر هم در آن ایمیل با شما سهیم هستند. نکنید تو را به خدا!

هارد اکسترنال قرمز گمشده!

خوب وقتی رسیدم خانه وتصمیم گرفتم برای جایزه دادن به خودم که چهارتا نوشته را به طور همزمان تا حدودی پیش برده ام که بتوانم نفس بکشم،بروم ویک قسمت از سریال OC را بگذارم و ببینم.
دیدم که هارد اکسترنال را توی سایت دانشکده جا گذاشته ام. فوری زنگ زدم به یکی از بچه ها که برود توی سایت نگاهی بیاندازد. نبود!
گفتم گم شده پیدا نمی شود دیگر!
پنج شنبه راه افتادم و آمدم دانشکده، مسوول سایت نبود وکسی چیزی ندیده بود. گفتم گم شده پیدا نمی شود!
تمام صبح پنج شنبه به آماده کردن دوباره منابع گذشت وهمینطور جمعه!
امروز صبح آمدم دانشکده و هاردم را که یک جنتلمن به مسوول سایت داده بود تحویل گرفتم. مسوول سایت هم نمی دانست که چه کسی آن را پیدا کرده . می خواستم یک تشکر درست وحسابی بکنم اما پیدایش نکردم. اوضاع هم طوری نیست که دوره بیافتم توی دانشکده دنبال پسر ویا شوهر مردم (اصولا ما شرقی ها مسایل را این طور می بینیم) این شد که این پست را به این آقای محترم تقدیم می کنم بابت تشکر از این کارش!
بعد که به همکلاسی ها جریان را گفتم کاشف به عمل آمد که کلا فضای دانشکده هنر ما اینطوری است که چیزی گم نمی شود این دور وبرها! پس کلا دم ما هنری ها گرم!

ترم قبل یک ماه از ترم گذشته بود که پذیرش دانشگاه را گرفتم. تمام ترم به دویدن در دانشگاه و وزارت خانه ها گذشت. پر از استرس وفشار ودلتنگی!!!
اما این ترم هم حجم درس ها کمتر شده،کارهای اداری ام روی غلتک افتاده و از دویدن ها خبری نیست.دلتنگی هم برای خودش زیباست.
یک آقای محترمی هم با اعتماد به نفس بالایی!!!! فرموده اند که اگر من روسری سرم می کردم ایشان افتخار دیدارشان را به من می دادند. من هم متقابلا به ایشان عرض می کنم: من هم اگر اعتماد به نفس شما را داشتم دنیا را فتح می کردم!

داشتم فیس بوک را چک می کردم.
بعد رسیدم به طرفدارن سیما ثمر!
چرا اکثر طرفداران او را آقایان تشکیل می دهند؟
چرا یک زن که در رده بالاتری قرار می گیرد زن های دیگر از او فاصله می گیرند؟
آیا واقعا این حسادت زنانه است که نمی گذارد همدیگر را بیشتر قبول داشته باشیم یا قضیه چیز دیگریست؟