23.9.15

سقوط

میدانم بعد فتح هر قله ای یک تنهایی ست و یک سرازیری که حالت را کسی نمیفهمد، هر کسی قله های شخصی خودش را دارد که منحصر به خودش هستند. اما من یکقدم به قله، تمام میشوم. لذت فتح نیست، تنهایی و سرازیری بعدش طولانی ست و لذتش برنامه برای فتح بعدی ست ...

1 comment:

Hamrah Abdullah said...

ولی بدان که همین فتح هم درذاتش رهائی ازتنهائی بشکلی ازاشکال ان میباشد وانچه مهم است فتح قله ها است که یکی پس ازدیگری هدف قرارداده میشوند که درنتیجه رسیدن به هدف وجدوجهد درپی ان نه تنها تنهائی نیست بلکه مشغله ای درپایان بخشیدن تنهائی وفتوحات پیاپی خواهد بود.