17.7.15

عید مبارک!

چقدر دوست دارم به آدمهایی که دوستشون دارم زنگ بزنم و عید رو تبریک بگم. اما یه وقتی آدم بزرگ که میشوی میفهمی نمیشه همه چیز و همه کس را با هم داشت. ناگزیری از انتخاب. بعضی از آدمها بدون من خوشحال ترند و من بدون بعضی های دیگه خوشحال ترم. قاعدتا تلفنی زنگ نمیخوره و همه در صلح و صفا به زندگی ادامه می دهیم و یاد میگیریم: نمیشه همیشه همه رو خوشحال کرد، روی خوشحال کردن خودمان تمرکز کنیم! :)

1 comment:

الهام said...

خدای من! این یکی از تلخترین حقیقت های زندگیست فکر کنم. خواندن همین سه خط حالم را دگرگون کرد:( این مطلب را ثبت می کنم. مطمئنم بزرگتر که شدم نیاز به خواندنش پیدا می کنم.
ممنونم