13.2.15

عکس های زنان از جغرافیای افغانستان گریخته ام را می بینم (خدا پدر زاکربرگ را بیامرزد)  و با خود فکر میکنم: کجا رفتند آن زنان غمگین همیشه سیاه پوش. جبر جغرافیایی چه کرده بود با آن آدمهای همیشه عزادار؟
این لبخندهای نازنین شان را کجا پنهان کرده بودند وقتی خیابان های کابل و تهران را ترسخورده میگذشتند. حالا هزاران فرسنگ دورتر از مادر وطن! لبخندهای سرخشان را باز یافته اند و باد میان گندمزار موهایشان خانه کرده است.


پ ن: مادر بزرگ پدری ام همیشه گلایه داشت از مانتو شلوارهای سیاه مدرسه مان. میگفت: دخترا! چرا سیاه می پوشید و همیشه عزادار؟! قوانین مدرسه را میگفتیم. هیچ به گوشش نمیرفت. سرش را تکان میداد که درست نیست! شما جوانی نمی کنید!

No comments: