21.10.14

تمام روز توی تخت مانده ام، همینجا میان همین ملافه های سپید همیشه محرم. موسیقی شنیده ام و مثل آدمی در خلا، بدون جاذبه مانده ام ... 
گاهی آدمی فکر میکند اماده است. توشه اش را برمیدارد و راه می افتد. با خودش مطمین است که به اندازه کافی از هر چیزی دارد. اما همان ابتدای راه، تمام شده است. فردا چه کنم، پس فردا و روزهای در پیش؟
حکایت این روزها حکایت زندگی کردن نیست، حکایت دوام آوردن است.

No comments: