7.11.12

مزه خاک

که چی؟

تصور کن که سالها برای بالا رفتن از قله اورست تمرین کرده باشی. زندگیت را بگذاری. بجنگی.. شب بیداری بکشی وصبح زود بخیزی...
یک روز مانده به فتح قله، از خواب بیدار شوی وفکر کنی: خوب که چی؟
از این قله هم گذشتی، از قله های دیگر هم گذشتی. چه خواهد شد؟ اگر از همین راهی که آمده ای برگردی باز هم چیزی تغییر نخواهد کرد...

پ ن: پرسیدم مادر غذا چطور است؟
گفت : از وقتی مریض شده ام همه چیز مزه خاک میدهد.
 صبحش که صبحانه می خوردیم گفت: امروز چای به دهانم مزه می دهد...
زندگی بدون دیدن شادی آدم هایی که بدون هیچ دلیلی دوستشان داری، مزه خاک می دهد!!!

پ ن 2: در عمیق ترین غم ها و شادی های آدمی ، تنهایی واقعی به سراغ آدم می آید و می فهمد تنهایی بعد از مرگ چگونه خواهد بود!

1 comment:

سوماپا said...

زندگی گاهی مزه ی خاک می دهد...