14.6.12

عصر پنج شنبه

یک جایی نوشته بودم. ملاک من برای سنجش دارایی های یک نفر این است:
چند نفر در زندگی دارند که می توانند همه جوره چشم هایشان را ببندند و زندگی شان را بدهند دست آدم هایی که دارند؟ این آدم ها می توانند از اعضای خانواده آدم باشند... دوست باشند و یا همکار! حتی یک غریبه!
فکر می کنم آدمی سه نفر از این آدم ها داشته باشد. داراست... سعادتمند است... زندگیش پر است...
من دو نفر ونصفی دارم در زندگانی...
زمان ورشکستگی آدم ها هم زمانی هست که از یکی از این آدم ها ناامید می شوی و به اعتمادت خیانت می کنند...من چند باری ورشکسته شدم... یکی دوباری هم خودم آن آدم قابل اعتماد برای دیگران بودم و گاهی ناامیدشان کرده ام...

پ ن: قرار بود خیلی طولانی و با تفسیر باشد. خب نشد!
پ ن2: فردا صبح مسافرم می رسد... خداحافظ تنهایی!

No comments: