23.2.11

وقتی من نیستم.

گاهی وقت ها ادمی دلش می خواهد برود و گم و گور شود. بدون تلفنی، بدون آدرسی وبدون دسترسی! آن وقت هاست که ریتم زندگی کند تر به نظر می رسد آدم انگار فرصت بیشتری دارد برای خودش بودن و با خودش بودن!

این وقت ها پرت شدن به دنیای دیگری آدمی را دور می کند از هراس ها و دلمشغولی های روزانه که فرصت زندگی کردن نمی دادند. آنوقت از دور خودت را می بینی. آنقدر دور، که ذره بودنت را دوباره می فهمی و این که: اگر تو نباشی زندگی به همان خوبی قبل ادامه خواهد داشت و چه بسا بهتر!

در ضمن: من در تهران ف-ی-ل-ت-ر هستم. بنابراین خودم -وبلاگم- را نمی بینم. اگر اشتباه تایپی ویا غلط املایی و ... دیدید، بدانید که من وبلاگ خودم را نمی بینم।

No comments: